Η αστρολογική κοσμοαντίληψη

  • Posted on: 15 August 2013
  • By: Ανώνυμος (χωρίς επαλήθευση)
Rating: 
0
No votes yet

 
Πιστεύετε στην αστρολογία ; Είναι μια ερώτηση που ακούγεται συχνά αλλά κρύβει προκατάληψη, γιατί κανείς δεν ρωτάει τον άλλο αν πιστεύει στα μαθηματικά ή τη χημεία. Η αστρολογία δεν είναι κάτι στο οποίο κάποιος θα μπορούσε να πιστεύει, γιατί δεν είναι πίστη ή θρησκεία, όπως δεν είναι και επιστήμη, τουλάχιστο όπως την εννοούμε σήμερα. Είναι προ-επιστημονική και προέρχεται από μια αρχαία εποχή κατά την οποία το σύνολο της γνώσης ονομάζονταν φιλοσοφία. Πολύ αργότερα η γνώση του φυσικού κόσμου ονομάστηκε επιστήμη και η αναζήτηση του νοήματος της ζωής, Φιλοσοφία.
Πριν από το διαχωρισμό, οι κοσμοθεωρίες που επικρατούσαν ήταν ενοποιητικές- πανθεϊστικές και αντιλαμβάνονταν τον κόσμο σαν ζωντανό οργανισμό προικισμένο με ψυχή και αίσθηση, κυβερνώμενο από μια άπειρη διάνοια. Αυτή η διάνοια -το Υπέρτατο Όν- δεν ήταν απομονωμένο από τον κόσμο αλλά ήταν παρόν σε όλες τις φυσικές διεργασίες. Μετά τον 17ο αιώνα επικράτησε η μηχανιστική αντίληψη βασισμένη αποκλειστικά στον εμπειρισμό. Αληθινό ονομάστηκε  μόνο ότι επαληθεύονταν με τις αισθήσεις και το σύμπαν θεωρήθηκε σαν αποτέλεσμα τυφλών και άψυχων δυνάμεων που δρούσαν τυχαία. Οι αντιλήψεις αυτές οδήγησαν στην περιθωριοποίηση της αστρολογίας.
Όμως, στην αστρολογική αντίληψη του κόσμου όλα τα πράγματα αντανακλούσαν την άπειρη διάνοια, τα άστρα και οι πλανήτες ήταν εκφράσεις και λειτουργίες εκείνου του μοναδικού ζωντανού οργανισμού. Κάθε πράγμα ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου όλου ενώ ταυτόχρονα ήταν το ίδιο ένα σύνολο με μικρότερα τμήματα. Τα μέρη περιέχονταν στο σύνολο όπως τα κύματα περιέχονται στη θάλασσα. Με τον ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος αντανακλούσε τον Κόσμο. Αυτή η αντίληψη -του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου- εκφράζεται στο ερμητικό αξίωμα «ότι είναι επάνω είναι όμοιο με ότι βρίσκεται κάτω». Η αστρολογία παραμένει πιστή σε αυτό το αξίωμα και η γνώση της είναι κάθετη και αναιτιώδης. Δεν βασίζεται στην αρχή της αιτίας και του αποτελέσματος αλλά σύμφωνα με την αρχή της αντιστοιχίας είναι υποκειμενική. Αντίθετα, η επιστημονική γνώση είναι οριζόντια και αιτιώδης. Επειδή βασίζεται στην αρχή της αιτίας και του αποτελέσματος, στην ποσοτικοποίηση των δυνάμεων, είναι αντικειμενική.
Οι δύο γνώσεις είναι ανταγωνιστικές, αποτέλεσμα δύο τελείως διαφορετικών κοσμοθεωριών. Έτσι οι επιστήμονες δεν καταλαβαίνουν ότι οι πλανήτες δεν προκαλούν γεγονότα, όπως το ρολόι δεν δημιουργεί το χρόνο αλλά μόνο τον αντικατοπτρίζει συμβολικά. Συνεπώς δεν υπάρχουν δυνάμεις που να αναμειγνύονται σε αυτή τη διαδικασία αλλά μόνο αναλογίες. Ειδικότερα, η γενέθλια αστρολογία εξετάζει τις αντιστοιχίες ανάμεσα στα ουράνια και τα γήινα φαινόμενα, προσπαθώντας  να θεμελιώσει μια συμβολική αντιστοίχηση ανάμεσα σε κάποια συγκεκριμένη διάταξη των πλανητών και στον χαρακτήρα ενός ατόμου που γεννήθηκε εκείνη τη χρονική στιγμή. Άλλωστε και το μηχανιστικό παράδειγμα δεν ήταν πάντα αναμφισβήτητο και σήμερα κλονίζεται πάλι. Η σύγχρονη αντίληψη του ολισμού (όπως, για παράδειγμα, εκφράζεται στη φυσική από τους David Bohn και Fritj of Capra) ενσωματώνει την ιδέα ότι το καθετί στο σύμπαν είναι αλληλένδετο, ότι ο κόσμος είναι ένα τεράστιο δίκτυο και οτιδήποτε επηρεάζει κάποιο συστατικό του επηρεάζει το σύνολο.
Οι αρνητές της αστρολογίας ζητούν εξήγηση με τους νόμους της Φυσικής. Όμως, έργο των αστρολόγων δεν είναι να εξηγήσουν το «πως γίνεται αυτό» αλλά να μετρήσουν τι και σε ποιο βαθμό γίνεται. Ας υποθέσουμε ότι αύριο οι αστροφυσικοί ανακαλύπτουν ένα νέο είδος ηλιακής ακτινοβολίας που επηρεάζει τη συμπεριφορά όλων των οργανισμών πάνω στη Γη. Θα δικαιώσει αυτή η ανακάλυψη την αστρολογία; Μάλλον όχι. Απλά θα την δικαιολογήσει σε αυτούς που ζητούν παρόμοιες αιτιολογίες. Οι αστρολόγοι θα συνεχίσουν να μετράνε πόσοι άνθρωποι, για παράδειγμα, με γενέθλια σύνοδο Αφροδίτης – Ποσειδώνα, έχουν καλλιτεχνική προδιάθεση. Αυτή είναι η δουλειά τους. Όπως είπε ο Τόμας Έντισον «δεν ήταν απαραίτητο να καταλάβουμε πως λειτουργούσε ο  ηλεκτρισμός αλλά μόνο ότι τα φώτα άναβαν όταν γυρνούσαμε το διακόπτη».
Οι φυσικοί επικαλούνται την αριστοτελική παρατήρηση και πείραμα αλλά χάρη στην παρατήρηση ο Αριστοτέλης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γη είναι το κέντρο του σύμπαντος και εξ αιτίας των πειραμάτων ο Μάξγουελ μίλησε για τον αιθέρα. Και πως βαδίζει η παρατήρηση του υποατομικού πεδίου μετά τον Χάιζενμπεργκ; Τα περισσότερα στοιχειώδη σωματίδια σήμερα είναι απλά μαθηματικές ποσότητες. Ο Λαπλάς πρόσθεσε το " t " στις καρτεσιανές συντεταγμένες, ο Αϊνστάιν πρόσθεσε το " t’ " στις εξισώσεις του Λαπλάς αλλά η αληθινή φύση του Χρόνου είναι ακόμη άγνωστη για αυτούς που υποτίθεται ότι είναι οι πιο κατάλληλοι να την κατανοήσουν.
Η αστρολογία είναι μια προσπάθεια του ανθρώπινου μυαλού να συλλάβει το Χρόνο στην πληρότητά του: παρελθόν- παρόν- μέλλον. Με ένα τρόπο πολύ πιο λογικό από όσο οι αρνητές της φαντάζονται γιατί αυτή η τεχνική πάντα χρησιμοποιούσε κάτι που οι επιστήμονες παραδέχτηκαν μόνο μετά τη θεωρία της γενικής σχετικότητας: την αλληλεξάρτηση χώρου και χρόνου. Πρώτοι οι Ασσύριοι αναγνώρισαν ότι ο χρόνος και το διάστημα είναι συστατικά της ίδιας υπαρξιακής ροής. Επινόησαν ένα σύστημα για να μετρούν τον κύκλο σε υποδιαιρέσεις 360 μοιρών, με συμβολική αντιστοίχηση μιας μοίρας ίσης προς μια μέρα. Ακόμη, χώρισαν τον ουρανό σε 36 τομείς, ομαδοποιημένους σε 3 ζώνες από 12 τομείς η κάθε μία, ένα σύστημα το οποίο πιθανά σχετίζονταν με ένα έτος τριών εποχών, κάθε μιας αποτελούμενης από 120 μέρες. Έτσι θεμελιώθηκε η θεωρία των αστρολογικών εποχών την οποία αργότερα τελειοποίησαν οι Έλληνες. Στη συνέχεια αυτή η ιδιοφυής τεχνική εφαρμόστηκε για χιλιάδες χρόνια και οι αδυναμίες της οφείλονται πιο πολύ στην ατελή παρατήρηση (στο τι μπορούν να δουν οι άνθρωποι) παρά στη συλλογιστική της.
Οι φυσικοί λένε «δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε το βέλος του χρόνου γιατί θα αντιστραφεί και η αιτιότητα». Όμως, χρόνος και αιτιότητα ήταν πάντα αλληλένδετα στην αστρολογική σκέψη και αντιπροσωπεύονταν από τον ίδιο πλανήτη (Κρόνο) δηλαδή από το ίδιο γράμμα αυτής της ιδιαίτερης γλώσσας. Οι αστροφυσικοί είναι οι τενόροι της αντί-αστρολογικής χορωδίας, καθώς κατά τη διανομή των γνωστικών αντικειμένων αυτοί κληρονόμησαν τον ουρανό. Κάποιες από τις κατηγορίες τους εναντίον της αστρολογίας έρχονται σε αντίθεση ακόμη και σε παραδοχές της επιστήμης τους. Όλοι οι παραπάνω έρχονται με την αλαζονεία που απέκτησαν με την επιστημονική ανάπτυξη των τελευταίων αιώνων αλλά ξεχνούν ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε έτσι. Για πολύ περισσότερους αιώνες άλλες ανάγκες της ανθρωπότητας καλύπτονταν από τη μεταφυσική θρησκεία και η ανθρωπότητα έκανε ηθικά άλματα κατά τη διάρκεια εκείνων των περιόδων.
Ωραιοποιημένη ή αγοραία, εξόριστη ή εξορκισμένη, η αστρολογία επιβίωσε χιλιάδες χρόνια και δεν υπάρχουν ενδείξεις για μια επικείμενη κατάργησή της, αντίθετα στις μέρες μας φαίνεται να ακμάζει. Για κάποιους το γεγονός αυτό είναι προάγγελος της εποχής του Υδροχόου, κατά τη γνώμη μου είναι χαρακτηριστικό του τελευταίου σταδίου της εποχής των Ιχθύων που διανύουμε.
Πιστεύετε στην αστρολογία ; Είναι μια ερώτηση που ακούγεται συχνά αλλά κρύβει προκατάληψη, γιατί κανείς δεν ρωτάει τον άλλο αν πιστεύει στα μαθηματικά ή τη χημεία. Η αστρολογία δεν είναι κάτι στο οποίο κάποιος θα μπορούσε να πιστεύει, γιατί δεν είναι πίστη ή θρησκεία, όπως δεν είναι και επιστήμη, τουλάχιστο όπως την εννοούμε σήμερα. Είναι προ-επιστημονική και προέρχεται από μια αρχαία εποχή κατά την οποία το σύνολο της γνώσης ονομάζονταν φιλοσοφία. Πολύ αργότερα η γνώση του φυσικού κόσμου ονομάστηκε επιστήμη και η αναζήτηση του νοήματος της ζωής, Φιλοσοφία.
Πριν από το διαχωρισμό, οι κοσμοθεωρίες που επικρατούσαν ήταν ενοποιητικές- πανθεϊστικές και αντιλαμβάνονταν τον κόσμο σαν ζωντανό οργανισμό προικισμένο με ψυχή και αίσθηση, κυβερνώμενο από μια άπειρη διάνοια. Αυτή η διάνοια -το Υπέρτατο Όν- δεν ήταν απομονωμένο από τον κόσμο αλλά ήταν παρόν σε όλες τις φυσικές διεργασίες. Μετά τον 17ο αιώνα επικράτησε η μηχανιστική αντίληψη βασισμένη αποκλειστικά στον εμπειρισμό. Αληθινό ονομάστηκε  μόνο ότι επαληθεύονταν με τις αισθήσεις και το σύμπαν θεωρήθηκε σαν αποτέλεσμα τυφλών και άψυχων δυνάμεων που δρούσαν τυχαία. Οι αντιλήψεις αυτές οδήγησαν στην περιθωριοποίηση της αστρολογίας.
Όμως, στην αστρολογική αντίληψη του κόσμου όλα τα πράγματα αντανακλούσαν την άπειρη διάνοια, τα άστρα και οι πλανήτες ήταν εκφράσεις και λειτουργίες εκείνου του μοναδικού ζωντανού οργανισμού. Κάθε πράγμα ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου όλου ενώ ταυτόχρονα ήταν το ίδιο ένα σύνολο με μικρότερα τμήματα. Τα μέρη περιέχονταν στο σύνολο όπως τα κύματα περιέχονται στη θάλασσα. Με τον ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος αντανακλούσε τον Κόσμο. Αυτή η αντίληψη -του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου- εκφράζεται στο ερμητικό αξίωμα «ότι είναι επάνω είναι όμοιο με ότι βρίσκεται κάτω». Η αστρολογία παραμένει πιστή σε αυτό το αξίωμα και η γνώση της είναι κάθετη και αναιτιώδης. Δεν βασίζεται στην αρχή της αιτίας και του αποτελέσματος αλλά σύμφωνα με την αρχή της αντιστοιχίας είναι υποκειμενική. Αντίθετα, η επιστημονική γνώση είναι οριζόντια και αιτιώδης. Επειδή βασίζεται στην αρχή της αιτίας και του αποτελέσματος, στην ποσοτικοποίηση των δυνάμεων, είναι αντικειμενική.
Οι δύο γνώσεις είναι ανταγωνιστικές, αποτέλεσμα δύο τελείως διαφορετικών κοσμοθεωριών. Έτσι οι επιστήμονες δεν καταλαβαίνουν ότι οι πλανήτες δεν προκαλούν γεγονότα, όπως το ρολόι δεν δημιουργεί το χρόνο αλλά μόνο τον αντικατοπτρίζει συμβολικά. Συνεπώς δεν υπάρχουν δυνάμεις που να αναμειγνύονται σε αυτή τη διαδικασία αλλά μόνο αναλογίες. Ειδικότερα, η γενέθλια αστρολογία εξετάζει τις αντιστοιχίες ανάμεσα στα ουράνια και τα γήινα φαινόμενα, προσπαθώντας  να θεμελιώσει μια συμβολική αντιστοίχηση ανάμεσα σε κάποια συγκεκριμένη διάταξη των πλανητών και στον χαρακτήρα ενός ατόμου που γεννήθηκε εκείνη τη χρονική στιγμή. Άλλωστε και το μηχανιστικό παράδειγμα δεν ήταν πάντα αναμφισβήτητο και σήμερα κλονίζεται πάλι. Η σύγχρονη αντίληψη του ολισμού (όπως, για παράδειγμα, εκφράζεται στη φυσική από τους David Bohn και Fritj of Capra) ενσωματώνει την ιδέα ότι το καθετί στο σύμπαν είναι αλληλένδετο, ότι ο κόσμος είναι ένα τεράστιο δίκτυο και οτιδήποτε επηρεάζει κάποιο συστατικό του επηρεάζει το σύνολο.
Οι αρνητές της αστρολογίας ζητούν εξήγηση με τους νόμους της Φυσικής. Όμως, έργο των αστρολόγων δεν είναι να εξηγήσουν το «πως γίνεται αυτό» αλλά να μετρήσουν τι και σε ποιο βαθμό γίνεται. Ας υποθέσουμε ότι αύριο οι αστροφυσικοί ανακαλύπτουν ένα νέο είδος ηλιακής ακτινοβολίας που επηρεάζει τη συμπεριφορά όλων των οργανισμών πάνω στη Γη. Θα δικαιώσει αυτή η ανακάλυψη την αστρολογία; Μάλλον όχι. Απλά θα την δικαιολογήσει σε αυτούς που ζητούν παρόμοιες αιτιολογίες. Οι αστρολόγοι θα συνεχίσουν να μετράνε πόσοι άνθρωποι, για παράδειγμα, με γενέθλια σύνοδο Αφροδίτης – Ποσειδώνα, έχουν καλλιτεχνική προδιάθεση. Αυτή είναι η δουλειά τους. Όπως είπε ο Τόμας Έντισον «δεν ήταν απαραίτητο να καταλάβουμε πως λειτουργούσε ο  ηλεκτρισμός αλλά μόνο ότι τα φώτα άναβαν όταν γυρνούσαμε το διακόπτη».
Οι φυσικοί επικαλούνται την αριστοτελική παρατήρηση και πείραμα αλλά χάρη στην παρατήρηση ο Αριστοτέλης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γη είναι το κέντρο του σύμπαντος και εξ αιτίας των πειραμάτων ο Μάξγουελ μίλησε για τον αιθέρα. Και πως βαδίζει η παρατήρηση του υποατομικού πεδίου μετά τον Χάιζενμπεργκ; Τα περισσότερα στοιχειώδη σωματίδια σήμερα είναι απλά μαθηματικές ποσότητες. Ο Λαπλάς πρόσθεσε το " t " στις καρτεσιανές συντεταγμένες, ο Αϊνστάιν πρόσθεσε το " t’ " στις εξισώσεις του Λαπλάς αλλά η αληθινή φύση του Χρόνου είναι ακόμη άγνωστη για αυτούς που υποτίθεται ότι είναι οι πιο κατάλληλοι να την κατανοήσουν.
Η αστρολογία είναι μια προσπάθεια του ανθρώπινου μυαλού να συλλάβει το Χρόνο στην πληρότητά του: παρελθόν- παρόν- μέλλον. Με ένα τρόπο πολύ πιο λογικό από όσο οι αρνητές της φαντάζονται γιατί αυτή η τεχνική πάντα χρησιμοποιούσε κάτι που οι επιστήμονες παραδέχτηκαν μόνο μετά τη θεωρία της γενικής σχετικότητας: την αλληλεξάρτηση χώρου και χρόνου. Πρώτοι οι Ασσύριοι αναγνώρισαν ότι ο χρόνος και το διάστημα είναι συστατικά της ίδιας υπαρξιακής ροής. Επινόησαν ένα σύστημα για να μετρούν τον κύκλο σε υποδιαιρέσεις 360 μοιρών, με συμβολική αντιστοίχηση μιας μοίρας ίσης προς μια μέρα. Ακόμη, χώρισαν τον ουρανό σε 36 τομείς, ομαδοποιημένους σε 3 ζώνες από 12 τομείς η κάθε μία, ένα σύστημα το οποίο πιθανά σχετίζονταν με ένα έτος τριών εποχών, κάθε μιας αποτελούμενης από 120 μέρες. Έτσι θεμελιώθηκε η θεωρία των αστρολογικών εποχών την οποία αργότερα τελειοποίησαν οι Έλληνες. Στη συνέχεια αυτή η ιδιοφυής τεχνική εφαρμόστηκε για χιλιάδες χρόνια και οι αδυναμίες της οφείλονται πιο πολύ στην ατελή παρατήρηση (στο τι μπορούν να δουν οι άνθρωποι) παρά στη συλλογιστική της.
Οι φυσικοί λένε «δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε το βέλος του χρόνου γιατί θα αντιστραφεί και η αιτιότητα». Όμως, χρόνος και αιτιότητα ήταν πάντα αλληλένδετα στην αστρολογική σκέψη και αντιπροσωπεύονταν από τον ίδιο πλανήτη (Κρόνο) δηλαδή από το ίδιο γράμμα αυτής της ιδιαίτερης γλώσσας. Οι αστροφυσικοί είναι οι τενόροι της αντί-αστρολογικής χορωδίας, καθώς κατά τη διανομή των γνωστικών αντικειμένων αυτοί κληρονόμησαν τον ουρανό. Κάποιες από τις κατηγορίες τους εναντίον της αστρολογίας έρχονται σε αντίθεση ακόμη και σε παραδοχές της επιστήμης τους. Όλοι οι παραπάνω έρχονται με την αλαζονεία που απέκτησαν με την επιστημονική ανάπτυξη των τελευταίων αιώνων αλλά ξεχνούν ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε έτσι. Για πολύ περισσότερους αιώνες άλλες ανάγκες της ανθρωπότητας καλύπτονταν από τη μεταφυσική θρησκεία και η ανθρωπότητα έκανε ηθικά άλματα κατά τη διάρκεια εκείνων των περιόδων.
Ωραιοποιημένη ή αγοραία, εξόριστη ή εξορκισμένη, η αστρολογία επιβίωσε χιλιάδες χρόνια και δεν υπάρχουν ενδείξεις για μια επικείμενη κατάργησή της, αντίθετα στις μέρες μας φαίνεται να ακμάζει. Για κάποιους το γεγονός αυτό είναι προάγγελος της εποχής του Υδροχόου, κατά τη γνώμη μου είναι χαρακτηριστικό του τελευταίου σταδίου της εποχής των Ιχθύων που διανύουμε.
 

DateUpdated: 
NULL
DateAdded: 
2013-05-10 09:50:57
AuthorResource: